Başlangıçta çocukluğumu hatırladığım için mutlu oldum;
ama sona doğru içime ağır bir hüzün çöktü.
Hiç dayak yememiştim,
ama dayak yiyen bir arkadaşımı görmek bile içimde tarif edemediğim bir tuhaflık bıraktı.
Çocuk, hiçbir zaman dayakla büyütülmez.
Bazen ben de çocuklarıma sesimi yükseltsem bile biliyorum ki onlar bize emanet.
Sonuçta onlar bu dünyaya gelmeyi seçmedi.
Onları bu hayata biz istedik.