Hadi, tüm varoluşumuzu ve diğerlerinin varoluşunu inceleyelim. Köylüler, işçiler; sağlıklı ve aktif yaşayan, her gün patlayana kadar yemeyen, yatakta on iki saat harcamayan tüm insanlar için aşk, Carlyle'ın da dediği gibi, sadece bir meze değil mi?
Cicero'nun yaptığı gibi, tutkulara köle olmaktan kaçındığı için kendini kutlamak ve politikaya, edebiyata, sanata, bilime, felsefeye dalmak yüzlerce kat iyi değil midir?