Sanırım tek eksiğimiz ölüm düşüncesi karşısındaki ürkekliğimizdir. Bu konuda sözbirliği etmemiş olmamızdır. Nedense yapayalnız katılmaları gerekirken seyircilik edenlerin önünde ölmek istememekteyiz.
Neye sahibiz ki, her kılıkta göründüğümüz, her alanda şaşırtıcı zekalar ortaya koyduğumuz, her dili konuştuğumuz, her renkte olabildiğimiz, ve birbirimizden bu kadar habersiz olabildiğimiz hâlde bu kadar birbirimizi andırıyor ve içimizden birinin birkaç cümlesine bakarak onlara,
"Bu da onlardan, dedirtiyoruz."