Sewalsl
@Sevalwsl
kirik kalpler mezarligi
Şu anda okuduğu kitap
"Merak ettiğim... Bu ilgi nereden geliyor? Seni piyanoya bu kadar bağlayan şey ne?"
"Ailem. Annem daha doğrusu..."
"Annenin mesleği miydi?"
"Değildi. Mesleği olmasını isterdi... Sanırım... Yani bana hiç anlatmadı ama ben gözlerinden anlamıştım. O piyanist olamadı diye ben oldum." Hayır, sen annen seni sevsin diye piyanist oldun, His.
"Seni daha önce çalarken dinledim. Fakat notaların dinlediğim hiçbir besteye benzemiyor. Bilindik bir şeyler şu ana kadar hiç çalmadın. Farklı bir şey var. Asla anlamadığım. Biri bana duyduklarımın ne anlama geldiğini sorsa... Direniş derdim. Bunun senin için anlamı ne? Sen ne çalıyorsun Hisar? Kimin bestesini çalıyorsun?"
"Söylemeden geçemeyeceğim. Biliyor musun Bronz? Kimse daha önce bana ne çaldığımı sormamıştı. Hem de hiç kimse."
"Kimsenin ilki olmamıştım. İlk olmak değişik bir şeymiş. Ne hissetmem gerekiyor?"
"Pişmanlık. Asla susan biri değilim. Bana bunu sorduğun için hissedeceğin tek şey pişmanlık olacak."
"Anlatacak mısın peki?"
"Benim için ne anlama geldiğini gerçekten merak ediyor musun?"
"Evet."
Kimse gerçekten merak etmemişti ve şimdi biri gerçekten merak ediyordu.
"Kendimi bildim bileli kulağım notalara aşinaydı." Birinin benim hakkımda bir şeyleri merak etmesi heycanlanmama neden olmuştu. Avuç içlerim bile garip bir şekilde terlemişti. "Evde annem hep çalardı. Ondan duyardım. Uzun bir süre, duyduğum seslerin neye ait olduğunu bile bilmedim." Çünkü annemin olduğu yerlere girmem yasaktı.
"Annen mi sana öğretti?"
"Evet." Aslında hayır, His. Sen kendi kendine öğrendin. Ona bakarak öğrenmiştim. O öğretmişti bana. Sadece annem bilmiyordu. "O daha çok klasik müziğe ilgiliydi. Günde bir kere Beethoven'ın, Mozart'ın bestelerini mutlaka duyardım. Kulağa güzel geliyordu ama istediğim notalar bunlar değildi."
Sesine sinmiş bir
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Bu kâğıt nedir?"
"Davet programı. Davetliler kafasına göre takılmaması için her saat başına bir etkinlik düzenlendim. Diğer türlü kontrolü sağlayamam. Bu sayede kimin nerede olup olmadığını görebilirim."
"Burada piyano resitali vereceğin yazıyor."
"Ben piyanistim. Vermemem absürt kaçardı. Davetin adı da Asılan Adam Resitali. Eğer bilmiyorsan söyleyeyim dedim. Bu gece bir adam asılacak."
"Beğenmedim ben bu arabayı, çok yavaş gidiyor. Hem helikopterle gelseydik ya. Bu kadar trafiği çekmemize gerek var mıydı? Şöyle havalı bir giriş yapardık, arabayla gelmek çok basit kaldı!"
"Yanımda sen olacağın için basit bir giriş olmayacaktır."
"Dur, ben bu laflara alışık değilim."
"Benim yanımdaysan, alışacaksın."
"Göster bakalım kendini Hisar. Gerçeğin gücüyle yaşadığın sürece kâinatı bile fethedebilirim, demiş Goethe. Benim çok benimsediğim bir sözdür. Bir gerçek, dünyayı yerinden oynatabilir, bunu sakın unutma."
"Göstereceğim, göstereceğim ama kendimi değil. Herkesin gerçek yüzünü göstereceğim."
Bir gerçek dünyayı yerinden oynatmayacaktı. Dünyanızı başınıza yıkacaktı. Ve böylelikle kıyametin temelleri atılmış olacaktı.
"Bana vermen gerekiyor. Annemin günlüğü! Aileme ait! Onlardan kimse yaşamadığına göre artık bana ait!"
Yüzüme öylece bakarken kirpikleri titredi. Anlık bir titremeydi. Hızlıca kendini toparladı.
"Özellikle sana verilmemesi gerekiyor. Bir başka Alatav yaşıyorsa, ona seve seve vereceğim."
"Okudun değil mi?" Oturduğum yerden ayağa kalktım. Aradığım cevapları bulmak istediğim sayfaları ben değil, bir başkası okuyordu.
"Günlüğü kanım sayesinde açtın ve okudun!"
Dudaklarım titredi. "Ne yazıyordu Bronz? Bana mı yazmış? Benden bahsediyor mu?"