…Bir düzen ki en yüce inanç ayaklar altında,
Bihaber olmuş huzurdan insanlar yoksullukta,
Pırıl pırıl insan onuru çiğnenip harcanmakta,
Erdemin masumiyeti kaldırılmış dağlara ,
Ve hor görülmüş el emeği , yok sayılmakta…
Vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni
Değmez bu yangın yeri , avuç açmaya değmez
Değil mi ki çiğnenmiş inancın en seçkini,
Değil mi ki yoksullar mutluluktan habersiz,
Değil mi ki ayaklar altında insan onuru…
Mutlu günümüz azdı. Çevremizdekilerin çoğu da aşagi yukarı aynı durumdaydı. Kendi aramızda uydurduğumuz bir masala göre sözüm ona hepimiz durmadan eğleniyor, sefa sürüyorduk . Açı gerçek ise şuydu ki sefa falan sürdüğümüz yoktu .