Kitap başlarını okuduğumda güzel gelse de sonlara doğru çok sıkıcı gelmeye başladı. Edebi dilden ziyade bir okul ders kitabı okuyormuş hissi oluşturdu bende. Tavsiye eder miyim derseniz, bence okumasanız da olur. Ama ben yarıda kitap bırakmayı sevmediğimden zor da olsa bitirdim;)
Her bir yeşil yaprak ümidimizi taze ve canlı tutmamızı fısıldar.Bu sesin yankısını yüreğinde hisseden, er geç her şeyin yoluna gireceğine inanarak dua eder. Her şeyin hayırlı olması ümidi ve inancıyla mücadele eder.Bir gün acı tatlı her şeyin solacağını, biteceğini bilir. Başarılarda şımarmaz. Olumsuz şartlarda aktif sabırla sebat eder.
Bir tek yeşil yaprak bile geleceğe ümitle bakmak için yeter de artar.
Yeter de artar, fark edince...
Kitapta toplumun temelini oluşturan aile kavramına dair tüm detaylar mevcut. Bu detayları açıklarken sahabelerin hayatından Peygamber(s.a.v) sünnetinden ve günümüzden örnekler vererek konuyu güçlendirmesi çok hoşuma gitti. Tabiri caizse su gibi akan bir kitap. Gönülden tavsiye ederim
Resulullah (sas) 6 yaşındayken acıların en büyüğünü yaşadı.Gözleri önünde annesi vefat etti.Açılan mezara kendi minik elleriyle annesini bıraktı.Gözyaşı döküyordu ve Ümmü Eymen(r.anhâ) onu teskin etmek için elinden geleni yapmaya çalıştı fakat Ümmü Eymen ne demişse Efendimiz(sas) hep aynı şekilde karşılık veriyordu: "Ey Ümmü Eymen anne yüzü unutulmayacak bir yüzdür!"..
"Annenizin yüzüne doya doya bakmayı unutmayınız:( "