Sevda Bulut
@Sevdabulut
İşitilen şey, görülen şeyden daha dehşet verici olabiliyor sanki. Sadece sözcükler ölüm gerçeğini kesinleştirebilir. Bir o öldü demediği sürece hâlâ bir umut vardır.
Reklam
Babalar hakkında yazmak daha zordur. Belki de annenizle aranızda görünmez bir göbek bağı varlığını çocukluğunuz boyunca sürdürdüğü içindir; anne hep yanınızdadır, öğle yemeğini hazırlar, hastayken size o bakar, elini alnınıza koyar;anne, içinde yüzdüğünüz hava gibidir. Baba bambaşka birşeydir. Puslu, belirsiz ve karanlıktır, bazen korkutucudur, çoğu zaman ortada yoktur, sigarasının şnorkeline kenetlenerek başka sularda ve bulutlarda yüzer.
Sosyalist zamanların mevcut olmayan babası. Yokluk aslında tüm dünya kültürlerinde babaların bir özelliği değil midir? Onlar ya cephededir ya hapishanede, ya altın postun peşindedir ya da adalarda perilerle eğlenirler, ya ev dönüşü fırtınaya yakalanırlar ya da dünyanın meyhanelerine takılırlar, ya bir yerlerde gurbet ellerde para kazanırlar ya da sadece canları eve gelmek istemez...
Çocukluk dikeydir. Yukarıya doğru büyürsün, boyun bahçedeki güllerinki kadardır, herkes sana her yıl ne kadar büyüdüğünü tekrar edip durur, baban seni havaya kaldırır, parmak uçlarında yükselirsin, herşey kıpır kıpır hayat ve hareket doludur, yatmak istemezsin, ancak zorla yatarsın. Yaşlılık yataydır. Azıcık dinlenelim, öğleden sonra uzanalım, kanepeye şöyle bir uzanacağım sadece, çünkü belim... Yaşlılık uzun süreli, belki de sonsuz bir yataylığa alışmaktır.
Tuhaf bir şekilde, onu çoğunlukla yurtdışındayken, uzak bir yerlere seyahat ettiğimde rüyamda görüyorum. Rüyalar her zaman sakin başlıyor, olağanüstü hiçbir şey yok, babam hayatta, bahçede, yanına gidiyorum. Ve ancak ona sarılmaya kalkıştığımda, içime artık hayatta olmayabileceği şüphesi düşüyor. Ve ellerim bedeniyle buluşacak mı, yoksa bir hologramdan geçercesine içinden gelip geçecek mi diye merak ediyorum. Anında uyanıyorum.
Reklam