Sevda Bulut
@Sevdabulut
Babamın numarasını telefonumdan silmedim. Henüz değil. Bunu hiç yapar mıyım, bilmiyorum. Aynı şekilde saatini yanında bıraksam mı bırakmasam mı diye de düşünmüştüm. Orada farklı bir zaman dilimi var. Ya da saat ve zaman dilimi yok. Ama sonlara doğru, son anlarında ona ne kadar sık baktığını hatırlayınca saati bileğinde bıraktım.
Reklam
Küçük bir ev yapımı çilem reçeli kavanozunu açarken, düşüncesi içime saplanıyor. Daha birkaç ay önce, bu yaz, annemle birlikte bu çilekleri topluyorlardı. Onlara bu yıl onca mutluluk getiren romanın ithafında şöyle yazıyordu:"Hâlâ çocukluğun ebedi çilek tarlalarının otlarını ayıklayan annem ve babama. " Acaba bundan sonra bu ithaf yazısındaki "hâlâ" kelimesini değiştirmeli miyim?
Farkında olmadan zihnimde babamın vefatından sonra yaşanan ilk şeylerin listesini yapıyorum.
Onsuz ilk Noel.
On ikiyi beş geçe sesini duymadığım ilk yılbaşı.
Uçuş öncesi bana iyi yolculuklar dilemediği ilk yolculuk.
Ondan telefon gelmeyen ilk doğum günüm.
Babam o üç yüz kilometrelik yolu cenaze arabasında kat edecekti. Daha önce, Sofya'ya gitmek üzere yıla çıktığında, bunun tel yönlü bir seyahat olacağını hissetmiş miydi acaba? Bize birtakım işaretler verilir mi, yoksa tam tersine, cehaletimizle mi korunuruz?
Bir yandan en mutlu, bir yandan en hüzünlü yıl. Mutluluk kısa sürer, tıpkı o bahar açıp solan nergisler ve fulyalar gibi. Hüzün, her şeyi boğan ve babamın onlardan kurtuluş yok dediği inatçı otlar gibi uzun süre kalır.
Reklam