Bir demet nergis al kendine. Ne olur böyle yapma. Kendine kıyma. Biliyorum senin için yanıyor. Onlarla aynı dili konuşmadığın bir kalabalığın ortasında, acizliğinden muztarib, gittikçe içine kapanıyorsun. Her şeyden uzaklaşıyorsun.
Tamam. Yorgunsun. Allah şahit, bilenler şahit, çok yorgunsun. Yaşanmakta olan bütün acılar gibi yaşanmış ve yaşanacak olan bütün acıların da kalbinin üzerine çöreklendiğini zannetmekten yorgunsun. Böyle bir yükü bu kalp taşımaz, biliyorsun. Ama "Kaldır bu acıları benim kalbimin üzerinden Rabbim," diye bir dua da etmiyorsun. "Saf ahenge biçilen bunca bedelin çok fazla olduğunu" düşünmene ramak kalmıș. "Giriş biletini üstün saygıyla iade etmek" noktasında tereddütlü, Karamazov Kardeşler'in İvan'ı gibi bütün sorumluluğu kendi üzerine alıyorsun.
Burası dünya. Cennet değil unutma. Çekilme kabuğuna.