İnsanlar birbirini tanımanın ne kadar mukadder bir duygu olduğunu asla anlamadı.İnsanoğlu gözleri kapalı şekilde, bir taraftan bir dağa çarpmayı daha anlayışlı gördü.Her şeyi bir mevcudiyet görüp sadeleştirmişti onlar, oysa birini tanımak, onu anlamaktan ziyade anlamaya çaba göstermekti.Her insan bir şeyleri hissedebilirdi, hatta her şeyi yanlış yapan bir adamın da duyguları vardı.Dünyanın en kötü insanı dahi üzülebilirdi bilmediğimiz birnoktada.Yemediğimiz bir yoğurdu bile dolaba koyulmasını dahi düşünürken, niçin yanımızdaki insanı vicdanımız rahat şekilde bir tarafta bırakabiliyoruz ?