"- Sanırım yaşamaya bile üşeniyorsun.
+ Öyleyim sanırım!
- Peki özellikle sevmediğin şey ne?
+ Her şey. Bu aralıksız koşuşturma, sıradan tutkular, açgözlülükler, birbirinden üstün olma arzusu, dedikoduculuk, insanı baştan aşağı süzmeler..."
.
Gerçekte hiçbir şeyden kaçamayacak olan insan, neden yerini ve kendisini terk eder ki?
Neticede her kaçış kendini yakalamaz mı? Her yol kendine çıkmaz mı?