Sevinç Günay
@Sevinc__
İşin aslı şu ki korku bir işe yaramaz. İlerlemeye en çok ihtiyaç duyduğun anda seni engeller. Sadece kafanın içinde sürdürür varlığını. Korktuğun için kendinden nefret edebilirsin ama bu bile hala hayatını kontrol etmesine izin veriyorsun demektir.
İnsanın kalbi ağırlaştıkça onu taşıyabilmek için çok daha güçlü olmak zorunda.
Kayıplar, içinde bir boşluk açar, kendi dünyanın merkezinde simsiyah bir boşluk...
Durup düşünmeye, irdelemeye fırsatın olmadan düşüncelerini yutmaya başlar bu boşluk ve hiçbir zaman doymak bilmez. Kazandıklarımızı kaybettiklerimizin yerine koymak acımızı hafifletmez.
Kırılan bir kalbi tekrar kırmak mümkün müydü? Hem kalp yalnızca bir defa kırılırdı, öyle değil mi?
Canavardan daha beter bir canavar olmak mı, yoksa sessizce yitip gitmek mi? Hangisi daha iyi?