“Gözümün önünden ayrılmasına izin verdiğim anda yok olup gidiyor. Kendimi boşluğa bakmaktan alıkoyamıyorum. Sessiz, ruhsuz odaya çeviremiyorum bakışlarımı; sanki onu içimden oyup almışlar da yerine acı verici bir boşluk bırakmışlar gibi.”
Kitap kesinlikle dram olmalıymış. Sürekli aynı yerde takılı kaldığını düşünüyorum. Kötü değildi ama daha güzel anlar olabilirdi. Kapağı kitabı yansıtsaymış keşke. Yazarın notu beni daha da duygulandırdı…