Şevval Elevli
@Sevvalelevli
24Müzik
Acımasızca geçip giden zamandan geriye kalan sadece yalnızlıklarımız
Yaşlanan bi' gün bugün
Bavulu topluyor ve son vedası tıpkı dün gibi
Köşeye çekilip ağlıyor
Bense yarına penceremden bakma gafletindeyim
Gözlerim dolu ve ellerim tutuklu yüzüme
Dudaklarım kilitli, hoşça kal bugün
Sen de yolcusun, dünlerimde sorgusun
Ve 24'lük yorgunsun, git de dinlen gidenlerle
Yarınım kapıda bekliyor ve son veda zamanı
Saçlarımda saklı kar beyaz ve gözlerimde hep telaş
Panik, silik resimler ortasında bir küçük çocuktum
Hep konuktu başka gün ve çok soğuktu her geçen dün
Tıpkı sen gibiydi giden o eski dünler
Geçmişin karanlığında anılarımdı onlar
Bense bulamaz oldum onları
Hep selam gönderdim geride kalana, kanıtım yoktu yarına
Yolcularımla ağladım
Hiç misafir olmamıştı kimse, bunu ben anladım
Sonbaharda katil oldu rüzgârlar
Öldü tüm yapraklar, yağmur aldı gözyaşı
Ve rüzgâr oldu ruhlar, estiler yavaşça
Sen misali ağlamıştı her dünüm usulca
Dudaklarım kilitli, hoşça kal bugün
Sen de yolcusun, dünlerimde sorgusun
Ve 24'lük yorgunsun, git de dinlen gidenlerle
Yarınım kapıda bekliyor ve son veda zamanı
Dudaklarım kilitli, hoşça kal bugün
Sen de yolcusun, dünlerimde sorgusun
Ve 24'lük yorgunsun, git de dinlen gidenlerle
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Boşluğun getirdiği masumiyetŞiir
Ciğerlerim duman dolu,
Cehennemimin odunları yanıyor.
Körüklenen bir ateş,
Sokağım yanıyor.
Çaresizim, savruluyorum…
Ordan oraya.
Hengame var etrafta, onlar da
Ordan oraya
Kesiliyor yavaş yavaş.
Boşluk her zamanki gibi Yanımda
Tanımlayamadığım her duygu gibi…
Yaşam her geçen gün biraz daha…
Ateşleri izliyorum,
Ateşi ben körüklüyorum.
Sokağımı ben toparlıyorum.
Birleşiyor yavaş yavaş,
Biraz daha, biraz daha…
Kendi ateşimle yakıp yıktığım her şey,
Ciğerime her geçen gün daha da saplanıyor.
İşte o zaman ne boşluk kalıyor,
Ne de masum duygular…
Şevval Elevli
Kırık kalplerin sedyesiŞiir
Yaşam ile ölüm arasındaki ince perde,
Sırlarla dolu olan yaşam,
Bilinmeyene doğru uçurumlar…
Yalnızlığının içinde yalnız olmakta.
Yaşamın boyunca kötü anılman,
Değersiz hissettirdiklerinin bu ince perdede sana değersiz hissettirmesi,
Dışardan bakılınca gülmen,
Aslında güçlüyüm ben demek istemen.
Sonsuz tecrübelerin, biriktirdiğin onca acı,
Minik kalbini sevgi ile doldurmaya çalışman…
Yoruldun anlıyorum.
Veda zamanı geldi,
şimdi her şeyi hatırlaman dileğiyle,
kırıp kalpler sedyesi…
Şevval Elevli
Kimsesiz sessizlikŞiir
Senle ben bir okyanusun içindeki beyaz inci.
Anlaşılmayı beklerken,
Büyümeyi arzularken,
Zorla açılan iki büyük beyaz inci…
Kimsesiz sessizliğin içinde büyümeye çalıştık;
Sen içinde boğuldun, ben dışında…
İçimizi bıçakla açmaya çalıştılar,
Zorlandık, dayandık ve en sonunda parçalandık.
İçimizde büyüttüğümüz saf mutluluğumuz,
Huzurumuz, çocukluğumuz, sevgimiz
Yerini değersizliğe, acıya, ölüme terk edilmeye bırakıldı.
Safımızı aldılar.
Siyah birer inci olduk…
Sen bir başkasının boynuna kolye, ben bir başkasının koluna bilezik oldum.
Sonsuza kadar kimsesiz sessizliğe mahkum olduk…
Hiçbir değerimiz kalmadı, bizi değerli kılan
Aynı istiridyenin içinde olmaktı…
Şevval Elevli
Yaşam ve ÖlümŞiir
Acı ama iki farklı kelime.
Döngü…
Bilinmeyen iki ayrı zıt kutup.
Bir bebeğin yaşamı bilmeden gözlerini açıp, herhangi bir yaşta ölen insan.
Bilinmeyen iki ayrı zıt kutup.
Döngü…
Her durak farklı insanlar.
Başarmak, zorlanmak, kabullenmek veya kabullenememek.
Yaşam…
Her yaşta farklı bir şey öğrenmek.
Keşfetmek,sevmek,boğulmak
Ölüm…
Yaşanmış çaresizlik ve öğrenilmiş çaresizlik
Döngü…
Birkaç farklı zıt kutup.
Şevval Elevli