Bazı insanlar için gökyüzü tek bir güneşten ibarettir, o yoksa karanlık vardır; bazıları içinse gece, yıldızlarla kaplı bir gökyüzüdür ve onlar geceyi yaşarlar.
Tamamen kaybolana veya başka bir yöne çevrilene kadar doğanın enginliğini ve o enginlik içinde gizlediği tuhaflığı takdir etmekte güçlük çekeriz. Oysa, bir insanın bu dünyada kaybolması için gözleri kapalıyken kendi etrafında bir kez dönmesi yeter de artar bile. Kaybolana kadar, başka bir ifadeyle dünyayı kaybedene kadar, kendimizi bulmak gayesiyle atacağımız bütün adımlar nafile bir çabadan ibarettir. Zira, nerede olduğumuzu, neler düşündüğümüzü ve düșüncelerin ilişkilerimizin sonsuz uzantılarıyla sürdürdüğü bağlantıyı ancak o zaman fark ederiz.