Hayatın merkezinde olması için var edilen insan, bu bilinçle yaşadığında, yaşadığı hayata iz bırakır. Hayata iz bırakmak, yol bitse de hikayenin bitmemesidir. Bitmeyecek bir bir hikaye hedeflemek, gayret ister, emek ister.
"İçim daralıyor, boğuluyorum sanki, uyuyamıyorum..
Oysa bu sözler, ruhun suya hasret kalan bir toprak gibi çatlamasından ibarettir. Gerçekte bunlar, insanın Rabbiyle yeniden bağ kurma ihtiyacının dışa vurumudur..