Kir pas içinde ve dikenlerle kaplı bir duvarın çevrelediği, gülümseyen bir bahçe gibiyim ben. Gelip geçerken bahçeyi
göremeyenler, sadece duvarı görürler ve alay ederler. Öyleyse bahçe neden onlara kızsın ki? Eleştiriler sadece çekinmelerine neden olur, çünkü bahçeye ulaşmak için önce duvarı aşmaları gereklidir. Yani kusuru duvarda bularak, aslında kendilerini bahçeden uzaklaştırırlar ve kendi yıkımlarını hazırlarlar.
Bu yoldan ancak bir kere geçebilirim. Bu nedenle yapmak istediğim iyi işleri veya insanlara yapacağım iyilikleri şimdi yapmalıyım. Ertelememeli veya ihmal etmemeliyim. Çünkü bir daha bu yoldan geçmeyeceğim.