Kitabı bitirdikten sonra günlüğüme şöyle bir şey yazdım.
Varoluş sancısının, “ben neyim, bu hayattaki amacım ne?” Gibi düşüncelerin yanı sıra, geçmişte çekilmemiş acıların, görülmemiş olmanın ve aslında başkalarının hayatlarını yaşamış olmanın farkına varılması olduğunu da söyleyen olmuş muydu acaba? Ertelemenin sadece yapılacak bir iş değil, yaşanacak bir duygunun da olabileceği…