Kulak başkalarının kötü haberlerini duyduğu zaman adeta kendinden geçiyor. Kendini akliyor o sırada. "Bende bu yok" diyor. DEMEYIN. ANINDA OLABİLİR, yahut vardır da farkinda degilsinizdir.
Kelimelerle beraber onlarin tedai ettirdiği haller de kayboluyor. Biz o kelimeyi kaybettiğimizde o hali nasil tasvir edecegimizi de, sonra yavas yavas o hali de unutuyoruz..