Şahar
@Shahar
~spiritüel okumalar ve alıntılar~
Şu anda okuduğu kitap
Yaşanmayan Zamanİnceleme
Yaşanmayan Zaman, serinin ilk kitabından çok daha farklıydı bana kalırsa. İlk kitabın bölüm bölüm ele alınmış olması okumayı kolaylaştırıyordu. Bu kitapta karakterler arası hızlı geçişler ve karakterlerin tanıtılmadan direkt verilmesi, zamanla okudukça aşinalığın oturması ve olaydan çok durumla alakalı olması, psikolojik tahlillerden ibaret bir roman olması, bakış açısından baktığımız karakterlerin hızlı, pat diye değişmesi, romanı okumayı hayliyle zorlaştırdı diye düşünüyorum.
Buna rağmen, sabırla okumayı başardım. Kitabın en büyük eksisi benim için buydu, çok ağırdı. Fakat anlatmak istediğini büyük bir ustalıkla anlatmakta üstüne olmadığı kesin diye düşünüyorum.
Mathieu'yu bu kitapta daha az görmemiz biraz üzdü. İviç'i ya da Boris'i de öyle. Daniel yine çok ilgimi uyandıran bir karakterdi ve bu karakterleri daha çok okumak isterdim.
Bunun yanında bu kitapta beni etkilen en büyük şey, sessizce çekilen acıyı, korkuyu çok iyi anlatmasıydı. Uyuşuk bir acı, gözle görülmüyor, bir hareket yok ama düşünceler, endişeler ve korkular her yerde. İşte hayatın asıl azabı da burada, sessiz sessiz için için çekilen ve yansıtılamayan acılarda. Çelişkilerde.
Okuduğum için memnunum.
Reklam
Benim CesedimAlıntı
O zaman anladım ki, insanın kendine erişebilmesi için, bir başkasının yargısından, bir başkasının nefretinden başka yol yoktur. Bir başkasının sevgisi de olabilirdi, ama sevginin yeri yoktu burada. Bu keşfim için kendimi sana her zaman borçlu hissettim Mathieu. Bugün, ilişkimize ne ad verdiğini bilmiyorum. Dostluk demiyorsun sanırım, ama nefret de diyemezsin. Diyelim ki aramızda bir ceset var: benim cesedim.
Çoğu zaman kendimden nefret etmeyi denedim, bunun için yeteri kadar neden bulunduğunu iyi bilirsin sen de. Ama bu nefret, kendi benliğime giydirmeye davrandığım an o karşı koymaz yumuşaklıkta boğuldu, yok oldu; daha o anda nefretim bir anı, bir uzak geçmiş olmuştu bile. Kendimi sevmeme de olanak yok, olanak olmadığını o kadar iyi biliyorum ki, denemedim, denemeyi düşünmedim. Ama ne olursa olsun, ben, sonsuzluğa dek ben olmak zorundaydım; ben kendi sırtımda bir yüktüm. Çok da ağır bir yük değil, hiçbir zaman yeteri kadar ağır bir yük olmadım.