Təbiətin bizə bəxş etdiyi ən gözəl şey bizi insan edən şeydir - xoşbəxtliyi paylaşmaq hissidir. Paylaşmağı bacarmayan şəxsin hissləri də qüvvətli olmur.
Men sevdiyim adamları görür, istədiyim yerə gedir, istədiyim kitabları oxuyuram və heç də ona görə oxumuram ki, "onu oxumaq lazımdır", sadəcə bu, məni maraqlandırır. Mənim həyatım, bax belədir. Mən "niyə", "necə" suallarını vermədən istədiyim şeyi edirəm. Qalan şeylər isə o qədər də əhəmiyyətli deyil.
Xoşbəxtliyin sahibi yoxdur. Bəzən onu icarəyə ala bilmək şansımız olur və biz icarədara çevrilirik. Kirayənin haqqını isə daima ödəmək lazımdır, əks halda qapı arxasında qalarıq.