Sahici bir karşılaşmaydı bizimki, birinin diğerine muhtaç kaldığı, birinin diğerine emanet edildiği, birinin diğerine razı geldiği bir ilişki değildi. Ben eskiden sandığımın aksine, herhangi bir yere ilişmeden, herhangi bir toplama ilave edilmeden de mevcutmuşum meğer.
Tekinsiz doğada geceleyin ne olup biteceği belli olmadığından, kuşlar her sabah birbirlerine geceyi atlattıklarını müjdeliyorlarmış. Öyle anlatırdı. İnanırdım ben de. İnanması güzel bir hikayeydi. Sahiden anlattığı gibiyse, büyük bir kutlamaydı her sabah bizlere duyurulan: Hâlâ buradayım! Bir şekilde buradayım! Böyle mi diyordu kuşlar?