Shiro Mei
@Shiromisaki
2021 yılında okuduğum kitapların listesini tutabilmek için açtım hesabı.
9 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Eşitlik ve özgürlük kavramları için farklı bir bakış açısı kazanmamı sağladı. Ben okurken çok heyecanlandım fakat bu konulara ilginiz yoksa 60 sayfa bile bitmek bilmeyecektir.
Reklam
Ömer Seyfettin'in kitaplarının tamamını okumak gibi bir hedefim var, aslında tarzı bana çok uymasa da Türk yazarlardan daha sık okumam gerektiğini düşündüğüm için listeme ekledim kendisini. Hikayeciliğini 'toplum için sanat' başlığı altında değerlendirebiliriz bence. 19 yy'ın sonları ve 20. yy'ın başlarında verdiği eserlerde genelde o dönemin toplumsal, ahlaksal sorunları üzerine eğilmiş. Bazen de dönem dışına çıkarak Osmanlı zamanında geçen hikayelere yer veriyor ama yine konular benzer. Bence Ömer Seyfettin hakkındaki yanlış anlaşılma, hikayelerinin çocuklara yönelik olduğunun düşünülmesi. Özellikle de ana karakterleri çocuk olan hikayelerinin bu yanlış anlaşılmadan sıkça nasibini aldığını görüyoruz. Bana kalırsa kitapları bir çocuğun okuması için çok ağır, hatta tehlikeli bile diyebilirim. Genç ve yetişkin bireylerin okumasının daha verimli olacağını düşünüyorum. Pembe incili kaftan ise ilk defa Ömer Seyfettin okuyacaklar için seçilecek bir kitap olabilir. Bundan önce ilk namaz kitabını okumuştum ama o kitapta yer alan hikayeler biraz daha alışılmadıktı.
Genç Werther'in Acıları
can yayınlarının fotoğraflı klasikler serisinden aldım bu kitabı, aslında alırken içerisinde de hikayeyle alakalı fotoğraflar olacağını zannetmiştim fakat bu benim durumu yanlış anlamamdan ibaretmiş. Can klasiklerinin 20 kitaplık bu dizisi için kapak tasarımları değiştirilmiş sadece. Kapaklar oldukça çok hoş duruyor, keşke gerçekten içerisinde de böyle güzel fotoğraflardan olsaydı. Can yayınlarının çevirisi de her zamanki gibi oldukça özenli. Kitap hakkında yorumlarıma gelecek olursak,
*Spoiler Alert*
Kitabın ana karakterini kişisel olarak eleştirecek olsaydım durum çok daha farklı olabilirdi. Şahsen ben kendisinin ne kişiliğini, ne davranışlarını ne de güya aşkını ahlaklı ya da hoş buldum. Fakat sonuçta o bir kitap karakteri, hayali olarak tasarlanmış bir 'insan'. Bu açıdan baktığımda kusurları, kibri, olaylara sadece kendi açısından bakması gayet güzel yansıtılmış aslında. Goethe kitaba başlarken onun acıları için üzülmemizi hatta alınyazısına göz yaşları ile eşlik etmemizi istemiş fakat ben hiç de üzülemedim kendisine. Sanırım yasak aşk hikayeleri pek de benim tarzım değil, hele ki bu kitaptaki gibi aslında neredeyse aşk da olmayan bir 'saplantı'dan bahsediyorsak. Lotte'nin de dediği gibi, Werther'in aşkı sadece elde edemediğinden kaynaklanıyormuş hissi çok baskındı bence. Karakterin kişiliğini sevmiş olmasam da, kitap çok akıcıydı. Okurken sürekli elimden bırakıp telefonla oynamak istediğim kitaplardan olmadı. Bir klasiği daha okumuş oldum gözüyle bakıyorum esere.
"...yüreğimi değil, aklımı ve yeteneklerimi beğeniyor, oysa her şeyin kaynağı yürektir: tüm gücün, tüm mutluluğun, tüm kederin. Ah, benim bildiklerimi herkes bilebilir — ama yüreğimdir yalnızca bana ait olan."