Yağmur Şire
@SiYagmur
Yolu aydınlatan ışıkları alıp yanımızda götüremeyiz. Böyle davranırsak sırt çantalarımız fenerlerle dolup taşar. Ne kadar "ışık" taşısak da bize eşlik edecek kimseyi bulamayız. Işık neye yarar o zaman? Paulo coelho
149 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Koşarak arabama gittim. Çalışırken köpeği nerede tutuyordu? Mutfakta yatıp uyuyabileceği bir pufu mu vardı, kemirecek kemiği, suyu yenilenen yassı bir kabı? Mutlu muydu? Köpekler mutlu olur muydu? Mutluluğun bir yükümlülük olduğu inancı gelmiş geçmiş en aptalca fikirdi belki de.
Reklam
Bir arkadaşlığın sınırları ne olabilir.. ya da ölümün gündelik yaşamda hissettirdikleri... Agir bir duyguyu, ölümle yüzleşmeyi , yüzlesirken aslinda her iki tarafından da buhranli yollardan geçtiğini yalın bir dille, olduğu gibi, abartmadan ama ayni zamanda azımsamadan anlatmis Gardner. Çarpıcı bir kitap, insanların yüzleşmekten en çok korktuğu duygular.. bunu yapmanıza yardımcı olacak arkadaşların varlığının önemi...
İşleri yaratanın da yüklenenin de kendimiz olduğunu gayet iyi anlayıp onlarla uğraşmaktan ve onlar tarafından alıkonmaktan kurtulacağımız bir gün elbet gelecek. Çalışmak: birikim yapmak, hiçbir kariyer fırsatını kaçırmamak için hep pusuda beklemek, bir mevkiye göz dikmek, iş yetiştirmek, rakipleri düşünüp endişelenmek. Bunu yap, şunu görmeye git, öbürünü davet et: sosyal ilişkilerdeki baskılar, kültürel modalar, iş yoğunluğu... Her zaman bir şeyler yapmak, peki ya "olmak"? Bunu sonraya bırakırız çünkü hep daha iyisi, daha acili, daha öncelikli olanı vardır. Var olmak yarına kadar bekleyebilir. Ancak yarın da öbür günün işlerini getirir. Bitmeyen karanlık bir tünel. Ve buna yaşamak derler. Bu öylesine baskındır ki boş zamanlarda bile bu takıntılı durumun izleri görülür: aşırı derecede spor yapmak, uyarıcılar yardımıyla dinlenmek, pahalı akşam yemekleri, yoğun gece hayatı, ateş pahası tatiller. Bu tünelden insan ya melankoliyle ya da ölümle çıkar.
..
Dolayısıyla kin, güvensizlik ve nefretin kaynağı ilkel vahşilik değildir. Dünyanın yapay bahçesine hapsolmuş bu duygular bize aşılanmıştır ve o zamandan beri hiç durmadan tomurcuk vermeye, yeşermeye ve tabiatında merhametli olan yüreklerimizi boğmaya devam etmektedir.