Senki güzelliğine hasret görmek için aynayı ararsın
Bense gökyüzüyle yeryüzünü bir eder demlendirir, gözlerimin ferine sığdırırım güzelliğini
Ayna sana seni gösterir… ama eksik gösterir.
Çünkü ayna sadece ışığı taşır, ruhu değil.
Sen kendine bakarken bir yüz görürsün,
ben sana bakarken bir mevsim…
Toprağın sabrını, göğün sonsuzluğunu,
bir de arada sıkışmış o ince sızıyı görürüm.
Sen “güzelliğim” dersin belki, biraz çekinerek,
ben ise onu biriktiririm içimde,
çay gibi demlerim… ağır ağır, acele etmeden.
Çünkü bazı şeyler hızlı bakılınca anlaşılmaz,
sen de öylesin.
Ayna seni her gün görür ama alışmıştır sana,
ben ise her bakışımda biraz daha şaşırırım.
Belki de fark burada:
Sen kendini görüyorsun,
ben seni hissediyorum.
Feyra paşinyan ✍️