Senki güzelliğine hasret görmek için aynayı ararsın
Bense gökyüzüyle yeryüzünü bir eder demlendirir, gözlerimin ferine sığdırırım güzelliğini
Ayna sana seni gösterir… ama eksik gösterir.
Çünkü ayna sadece ışığı taşır, ruhu değil.
Sen kendine bakarken bir yüz görürsün,
ben sana bakarken bir mevsim…
Toprağın sabrını, göğün sonsuzluğunu,
bir de arada sıkışmış o ince sızıyı görürüm.
Sen “güzelliğim” dersin belki, biraz çekinerek,
ben ise onu biriktiririm içimde,
çay gibi demlerim… ağır ağır, acele etmeden.
Çünkü bazı şeyler hızlı bakılınca anlaşılmaz,
sen de öylesin.
Ayna seni her gün görür ama alışmıştır sana,
ben ise her bakışımda biraz daha şaşırırım.
Belki de fark burada:
Sen kendini görüyorsun,
ben seni hissediyorum.
Feyra paşinyan ✍️
İnancından hayallerinden hislerinden yorulmuş olan bir yolu vardır herkesin.
Kendi yolundan gitmeyen kendini tamamlayamaz ve huzurulu olmaz aklı sürekli başka yerlere götürür onu
Eğer yolunun ağır bedelleri varsa ve vazgeçmen gereken büyük şeyler varsa düşünceni hayallerini inancını sorgularsın hala sana güzel geliyorlarsa ne olursa olsun yolundan gitmek gerek