Kitabı bitirdikten sonra ağlamamı durdurmam ve etkisini azaltmam zaman aldı.Hikaye öylesine içimi acıttı ki.. Kitap zeka düzeyi düşük birinin zekasının arttırılması üzerine bir ameliyat ve deney sürecini anlatıyor aslında ve bu deneyde bir insan bir deney faresiyle kıyaslanıyor aslında.. Algernonla ..Bir insan verilenle mi mutlu yoksa elinden alınanlar mı diye sorgulatıyor. İnsanlığa göre uçlar sorgulanmış kitapta.. Toplumun etiket üzerinden davranış şekilleri.. Hümanistlik sorgulanmış aynı zamanda. Toplumun dayattığı normale göre büyümeyen çocuğun annesi tarafından bir koşula bağlı sevilmesi belki de sevilmemesi..Açılan derin yaralar.. Ama gerçek olan tek bir şey vardı zekanın olmayışı duygunun da olmayacağı anlamına gelmiyordu.Ve bazen insanlara doğru gelen yanlışlara da dokunmamak gerekiyordu.O yanlış kişinin benliğini bir bütünlük içinde tutmasına yardım edebiliyorsa eğer..İtiraf etmeliyim bu kadar kapsamlı olacağını ve derinden etkileyeceğini beklemeden okumaya başladığım bir kitaptı..
Biz ikimiz aynı düzeydeki insan değiliz. Ben yukarıya doğru tırmanırken senin bulunduğun katı geçtim ve şimdi de aşağı inerken geçiyorum ve bu asansöre bir kez daha bineceğimi hiç sanmıyorum. 
Kim bilir,insanların yeterli bilgisi olmadığı veya yaratıcılık sürecine ve kendilerine yeterince inanmadıkları ve beyinlerinin bütününün çalışmasına izin vermedikleri için kaç problem çözümsüz kalmıştır?