Sıla

İnsanın kökü kazınmaz feraseti kanla tasdik edilmiştir.
Reklam
Herkesin, sadece yüreğiyle birlikte dışarı çıkarılabilecek bir acısı yok mudur içinde?
Sen sakindin, ben kötü bir telaştım. Sen güzeldin, ben katıydım. Sen kalbine tutunmuştun, ben öfkemi seviyordum.
Ne zaman bütün şarkıların kederi oldun. O yoksulluk içinde bizi ne zaman doğurdun. Nasıl sevdin bu kadar yalan insanı. Köpükler, menevişler.. ölümü nerende sakladın.
Reklam