Eğer kötücül hastalıklar ‘ne faydası var, ne de olsa yapılacak hiçbir şey yok’ fikriyle sonuçlanacak şekilde, ümitsiz bir hastalık olarak açıklanırsa, hasta ve etrafındakiler için zor bir süreç başlamış olur. Hasta artan bir yalnızlaşma hisseder, doktorunun ona karşı ilgisinin azaldığını zanneder ve ümitsizliğe kapılır. Birisi ona biraz ümit verebilenedek içinden çıkamayacağı bir depresyona sürüklenebilir.