Kardeşini kaybetmiş bir çocuğa, ‘Tanrı küçük Johnny’yi o kadar çok seviyordu ki onu yanına, cennete aldı’ gibisinden bir şey söylemek de hiç makul değildir. Bu çocuk yetişkin olduğunda Tanrı’ya olan öfkesini asla yenememiş olacaktır, ki bu da otuz yıl sonra küçük oğlunu kaybettiğinde, psikotik bir depresyona dönüşecektir.