Şiir defterimmmm
@Siirdefterimm34
Şair/Yazar
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
ÇÖL GÜLÜNE MEKTUPŞiir
Horultular arasında, duyuyorum gözlerimin ağlamaklı feryadını,
Geçen günlerden kalma acıları sırtlıyorum gene,
Kara güllerden topluyorum buhranlı bulutları,
Keder yağıyor, dolu misali gecelerime,
İçimdeki yangına hükmediyorum amansızca,
Bu yangın boncuk boncuk terletiyor beni,
Neden? Üşüyorum sonra,
Sahi, İbrahimin de cenneti değil miydi?
Bu kordan alevler,
Mızmızlanırdı imdadıma yetişmek için,
Kurtlar, kuşlar, böcekler;
Fakat beklemekteyim,
Karıncanın taşıdığı umut damlasını,
O umut damlası ki,
Derman olur sensizliğimin sızısına,
Yanmaktayım hâlâ sensizliğin gölgesinde,
Dinliyorum yokluğunun fısıltılarını,
Fakat duyamıyorum, duyamıyorum!
Sessizliğinin çığlıklarını,
Tüm benliğimle başbaşayım,
Kirpiklerinin zindanında,
Süregelen yokluğundan, bir çıkış aramaktayım,
Bu zindandan kurtulmam için,
Gözlerinde yaş mı olmam gerek?
Haykırıyorum!
Dumanlı dağların, mor menekşelerine,
Haykırıyorum!
Kokunu getirmeyen rüzgarlara,
Haykırıyorum!
Ellerini ellerimden eden kelepçelere,
BİZ O KADAR AĞLADIKKİ BERABER
Biz o kadar ağladık ki beraber,
Gözyaşları doldurdu avucumu şimdilik.
Şimdilik uzun uzun, bambaşka bir sessizlik
Yavaşça alçalarak, yavaşça bizi dinler.
Etrafta kalan sesler kesildi birer birer.
Hatırlamaz olmuşum, her şey uzakta, silik.
Yalnız senin vücudun... Ah içte bir içimlik
Bir su gibi ellerin avucumda serinler.
Vücudunun gölgesi bak yerde gölgemle bir,
Yeni bir nefes gibi sessizlik göğsümdedir.
Sessizlik içerime doluyor yudum yudum.
Dolu bir yelken gibi göğsümde genişleyiş,
Ve öyle için için, ve öyle geniş geniş.
Ben hiç bir şey duymadan, ben yalnız seviyorum.
"Nasıl olur ki böyle? Bu böyle nereye kadar devam eder? Bu içimizdeki dinmeyen hasret neyedir? Çıkıp geldiği toprağı mı özlüyor insan. Öyleyse neden korkuyor ölümden. -Hayır sanırım bir yürekte kendini bulmak da bir nevi toprağa geri dönmek oluyor. Bilemedim ki saçmaladım mı yoksa?"
Sahilde KafkaŞiir
“Benim için yaşam 20 yaşındayken bitti.
Sonraki yaşamım uzatmalardan başka bir şey değildir.
Loş karanlık, kıvrım kivrim, hiçbir yere ulaşmayan bir koridor gibiydi.Fakat yaşamak zorundaydim.
Her gelen günü tüm sahteliğiyle kabullenip yaşadım yalnızca.O günlerde bir çok hata yaptım.
Hayır, daha doğrusunu söylemek gerekirse, hatalardan başka bir şey yapmadım.Bir dönem, tek başıma kendi iç dünyama kapandım.Derin bir kuyunun dibinde tek başına yaşamak gibi bir şeydi.Dışarıdaki her şeyden nefret ettim, her şeyi lanetledim.Bir dönemde dışarı çıkıp yaşarmış taklidi yaptım.Her şeyi kabullenip duygusuzca yaşadım.
Fakat tümü anlamsız şeylerdi.
Hepsi göz açıp kapayıncaya kadar geçti gitti, arkalarında hiçbir şey bırakmadan.
İçimdeki suçluluk duygusu ve açılan yaralardan başka.”
📚Sahilde Kafka
🖊️Haruki Murakami
Reklam