Ben de bugün baharda çiçek, yazda meyve vereceğini bilen bir ağaç olsaydım, yapraklarımı dökmeye, kışın sert rüzgarına göğsümü gerip, dayanırdım. Ama kim bilir belki o da bilmiyordur baharın geleceğini. Kim bilir...
“Tanrı sınamak istediğinde beni,
Dert verip dermanımı kesseydi,
Bin bir türlü sıkıntı, utanç yağdırsaydı
Göklerden şu çıplak kafama,
Boğazıma kadar beni gömseydi yoksulluğa,
Tutsak edip kırsaydı bütün umutlarımı,
Bir damla huzur bulabilirdim yine de
Ruhumun bir köşesinde.
Ama hayır, küçümseyen dünyanın
Durmadan beni gösteren parmağı
Değişmeyen bir alay konusu ediyor beni.
Buna da katlanabilirdim, dayanabilirdim buna da.”