Bütün dünyayı yok etti bir çığlık
Sessizce, zulüm edercesine baktı gözlerimize
Sanki hıçkırıklarımız duyulmasın diye sessizce ağladık
Bütün dünya yok oldu bir çığlık ile
Sadece tiz bir çığlık içlerimizde
Zannımca sadece içimizde kopan fırtınaya biz şahidiz
Sadece biziz kalplerimizin en sessiz köşesinde…
Ekmek kırıntısı kadarız sadece bu dünyada
Belki de büyük bir yansımayızdır
Zannımca sadece dünyaya bir amaç uğruna gelmiş varlıklarız
Belki de daha amacımıza ulaşmamışızdır
Lakin birbirimizi memnun etmeye çalışmaktı hedefimiz
Oysa ki kendimizi memnun edebilseydik
Belki içimizdeki çığlığı bastırırdı
Bütün bu hayıflanma ile yaşlanacağız
Bir avuç toprak olacağız
Tek derdimiz kuru bir teşekkürdü belki de
Baksana bir teşekkür uğruna geldiğimiz hale
Niye kendi içimizdeki bahçede koşup eğlenemiyoruz
Neden sadece bahçemizde bir biz kalamıyoruz
Galiba dünyaya ait bile değiliz
Sanırım bir kiracıyız
Borcunu ödemesi gereken bir kiracı
Kim satın alabildi kendine büyük görkemli bir mezar
Veya kocaman cennetten bir köşe
Hangimiz bu dünyada kendimize iyilik yaptık
Kendi yaramıza merhem olabildik mi
Kendi söküğümüzü kendimiz dikebildik mi
Hangimiz aşkına sahip çıkabildi