Bütün hayatımın hep birini özlemekle geçtiğini fark edeli çok olmuyor. Fark ettim ki, ben çocukken babam yanımdayken de babamı hep özlemişim.Çünkü benim babam sevmeyi de sevilmeyi de yanlış öğrenmişti,
klasik olacak ama o da büyüklerinden öyle görmüştü.Sevmek; babama göre, bize yaşanılabilir bir hayat sunmaktı, bizi eksiksiz yetiştirmekti ve bunu kusursuz yaptı. Evet zıt düştüğümüz birçok nokta vardı ama iyi ki babamın doğrularıyla büyümüşüm babamın yetiştirdiği kızı seviyorum çünkü...🕊