Şunun gibi bir şey: İnsan
yalnızken kendi kusurlarına katlanmaya mecbur, her an! Ama insan iki kişilik kusurluluğa katlanmak zorunda değil.
Reklam
Diyelim ki,
Biz öldük, siz kaldınız.
Diyelim ki,
Kurudu ormanlar, nehirler, yuvalarında kuşlar.
Diyelim ki,
Ates olup küller üfürdünüz memlekete.
Baktınız,
Kalmamış yakacak tek bir ağaç,
Sönmeyen ocak,
Akacak tek damla gözyaşı.
Sonra.?
Geçip ortasına ölümün düğün mü kuracaksın.ız..?
Diyelim ki kurdunuz,
Külden ağaçlar,
Uçmayan kuşlar,
Ağıtlar,
Bu ziftli yaslar sarmışken toprağı
mutlu mu olacaksınız..?
Bize nasip bunca kalp agrısından
size tatlı huzurlar kalır mi dersiniz..?
YAZIK..!!
Davaya ibadet diye diye, topragina ihanet edensiniz.
Lakin unutmaz toprak..!!
Bakın göreceksiniz..
Yakan,
Yıkan,
Bozan,
Ölüm saçan ellerinizden ayırmayın gözünüzü.
Onlarbogacak sizi.
Yavaş ve acı içinde kesilecek nefesiniz,
Sizden tek ricası, yüreğinizi ona karşı sımsıkı
kapatmamanız, aksine yüreğinizin sesini dinleyerek kendinizle aynı değerde bir
insanla konuşur gibi konuşmanız. Bunu bir defa yaparsanız, o zaman Milena'nın hayatındaki "hüznün" çoğunu almış
olacaksınız ve ona artık " acımak" durumunda kalmayacaksınız.
Reklam