Onun bu hâli şunu demek olur:
“Ben bana Rabbimden yüz çevirten şeylerin elimden gidişine ağlıyorum!”
Hâlbuki onun bu kaybedişinden memnun olması ve onu Rabbinin armağanı olarak görmesi gerekir, çünkü Allah ondan kendisini Rabbinden yüz çevirtip uzaklaştıran şeyleri çekip almıştır!
Kul tarafından işlenen günah, kişinin kalbini karartır. Günah, kalın siyah bir duman çıkaran ateşe benzer. O ateş ve o duman bir evde bu şekilde yetmiş sene yanıp tütse, evin içi kararıp karanlığa dönüşmez mi? Günahla kararan kalp de böyledir.
“Tarikata girdiğim ilk sıralarda terzilik yapar ve bütün gün ağzımdan çıkan sözleri sayardım. Akşamları günün (sözlerimin) hesabını çıkarır ve o zaman çok az konuştuğumu görürdüm. Söylediğim o sözlerde hayır bulursam Allah’a hamd ve şükür, hayır dışında bir şey bulursam da Allah’a tövbe eder ve bağışlanmayı dilerdim.”