Uzun zaman sonra psikolojik ve gerilim yüklü bir kitap okudum. Saplantılı karakterimizin zamanla neye dönüştüğüne şahitlik ettim. Birinin sizi kurduğu düzenek olan dürbün ve kamerayla sürekli izlediğini düşünsenize. Düşüncesi bile korkucu değil mi?
Kitaptan kısa bir alıntı da paylaşmak istiyorum sizinle.
"Yalnızlık onun hayatının bir parçasıydı. Ama bu yalnızlık, sıradan bir yalnızlık değildi; onun için bir tür güç kaynağıydı. İnsanlardan kendini izole ederek, kendini onlardan gizleyerek onları izlemek, hayatlarını onların izni olmadan kontrol etmek, onun dünyasında kendini bir tanrı gibi hissetmesini sağlıyordu."