Akif Enes
@Sinsani
İzmir
23 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Efendimiz(sav) insanları önce müsamaha ikliminde yumuşatmış sonra da hakikatleri bir gergef gibi ruhlara işlemiştir. Peki, Tâif seferi sırasında Hz. Peygamber’e(sav) karşı yapılan çirkin saldırı karşısında bile Efendimizin(sav) hoşgörüden ödün vermediğini bilen biz ümmetinin hoşgörü eşiği ne kadar? Birbirimize karşı ne ara bu kadar tahammülsüz olduk? Anlayışla karşılamak dururken ne ara birbirimize karşı bu kadar sert ve kaba olduk? Ne ara sünnetten bu kadar uzaklaşarak kendi nefislerimizde kaybolduk?
Reklam
Evet, düşmanlarının bile güvenilir olarak gördüğü Hz. Muhammed(sav) emniyetine dünya şimdilerde ne kadar da muhtaçtır. İlk tebliğ için Safa Tepesi’ne çıkan Efendimizin(sav) “Şu tepenin ardında düşman ordusu var, desem inanır mısınız?” sualine hep bir ağızdan “Evet, inanırız. Zira senin her zaman doğrudan başka bir şey söylemediğini gördük.” diyen müşrikler dahi zerre şüphe göstermezken güven krizinin günden güne derinleştiği şu günlerde ümmetin güvene zıt söylem ve eylemlerini nereye koymalıyız? Müşriklerin bile emanetlerini Efendimize(sav) bıraktığı günlerden Müslüman’ın Müslüman’a emanet bırakamadığı günlere savrulmadık mı? Dünya, Muhammedî güveni soluklayan ve cihana tekrardan güven verecek olan “Emin”lerini bekliyor.
Hayattayken altı evladını toprağa veren bir baba… Kızlarıyla karşılaştığında onların alınlarından öpen bir baba… Ağlayan kızlarının gözyaşlarını elleriyle silen bir baba… Evlenip evleri ayrıldıktan sonra bile kızlarını namaza kaldıran bir baba… Yürüyüşü kendisine çok benzeyen Fâtıma’sını(ra) ayakta “Hoş geldin kızım!” diyerek karşılayan bir baba… Hiçbir baba onun evlatlarını sevdiği gibi sevmiş midir? Hiçbir evlat böylesine sevilmiş midir?
Keşke bugünkü evlilikler de Efendimizin(sav) hane-i saadetinden nasiplense. Efendimizin(sav) buyurduğu üzere: “Hanelerine daim bereket nasip olan ve hayırda birleşen” (Ebû Dâvûd, Nikâh, 37) izdivaçların sayısı artsa. Kördüğümün ilk günkü gibi olduğu yuvalardan mutlu ve hayırlı nesiller yetişse.
Öğretmenlik mesleği için peygamberlik mesleği denmesinin en büyük etkenlerinden biri de Efendimiz(sav) değil midir? “Talim ve terbiye” diye de adlandırılan eğitim öğretim faaliyetleri Efendimiz(sav) tarafından en güzel şekilde yerine getirilmiş ve Medine’den büyük bir medeniyet projesi çıkmıştır. Yoksa hiç mümkün müydü ki zulüm diyarlarında şefkat besteleri yazılsın? Yoksa hiç mümkün müydü ki arsızlığın tavan yaptığı bir memlekette huzur soluklanmaya başlasın?
Reklam