Bir gün babannemi kaybettim ... Sonra neye üzüldüysem ona ağladım.. O benim çocukluğum, o benim en iyi dostumdu.. Onun gidişiyle bir tarafımı da mezara koydum.. Yaşıyorum ama hissiz, ruhsuz.. Öylesine işte...
Reklam
Üç kıta yedi denizi sarmış bir imparatorluğun çocukları kendi ikballerini düşünecek kadar pervasız,ırklarına yakışmayacak kadar pasif,tarihini bilmeyecek kadar aciz değildir.
En zor olanı da içimdeki o acı tazeliğini korurken gözyaşlarımla yaşamayı öğrenmek. Kısaca ölenler bir parçamızı da götürüyor giderlerken..