Bir gün babannemi kaybettim ... Sonra neye üzüldüysem ona ağladım.. O benim çocukluğum, o benim en iyi dostumdu.. Onun gidişiyle bir tarafımı da mezara koydum.. Yaşıyorum ama hissiz, ruhsuz.. Öylesine işte...
Reklam
İnsanın adım attığı, soluk aldığı, sustuğu,düş kurduğu her yerden, her gün birbirini kesen,birbirinden çıkan,birbirinde biten binlerce yoldan oluşmuş,kimseyi kendi şarkısının açtığı yolda yalnız bırakmayan bir insan Atlası, bir ses sağanağıydı..
Sayfa 86
Yazmak konuşmak..1000k
Hayatın kimi alanlarında var olamadığım,kimi alanlarında da var olmak istemediğim için yazıyorum..
Sayfa 68