Beni sen yazdın, Tanrım,
bir yanlış kalemle mi?
Her çizgimde acı, her nefeste yara,
ben hangi günahın yankısıyım?
Göğsüme umut diye taş koydun,
kalbime ışık değil, suskunluk ektin.
Ben dua ettim, sen sustun,
ben ağladım, sen baktın —
belki de ben hiç duymadım.
Kırılmış bir meleğin kanadı gibiyim,
uçmak isterim ama düşmek kaderim.
Karanlıktan korkmam artık,
çünkü senin sessizliğin
karanlıktan bile daha ağır, Tanrım.
Beni sen yarattıysan,
neden sevmedin beni?
Eksik mi doğurdun beni göğe,
yoksa fazlalık mıydım cennetinde?
Ben sadece biraz sevilmek istedim,
biraz affedilmek, biraz anlaşılmak.
Ama sen bile baktığında
gözlerimi kaçırdın benden.
Şimdi her dua bir yara,
her yara bir dua gibi sızlıyor.
Ve ben hâlâ fısıldıyorum içimden: