Büşra
@Sluagh
19 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
İçi, yanıp kül olmuş bir ağacın oyuğu gibi bomboş ve simsiyahtı.
Reklam
...bedeni kendi kendinden uzaklaşmış gibi gelmeye başlamıştı.
Bir şey bitiyordu. Neydi bu? ...
Ve kalbi yavaş yavaş kalbi çökmeye başladı.
Yaşadığı her şey, sevdiği her şey bu yavaş yavaş sönen alevde eriyip gidiyor, yanıp küle dönerek kararıyor, sonra da kömürleşip dağılarak vıcık vıcık bir umursamazlık çamurunun içine düşüyordu.
Ve içimi paralayan şey de yalnız bana ait, benim hastalığım, benim ölümüm...
Reklam