Zahid Xəlil danışır ki, bir gün həyat yoldaşım mənə dedi ki, bax, şair Nüsrət (
Nüsrət Kəsəmənli) kimi olar. Rəhiləyə necə şeirlər yazır, sən heç mənə yazmırsan. Mən də ona belə bir şeir yazdım...
“Eh, sənin xəbərin yoxdu xəbərdən...
Çıxıb gedəcəyəm günün birində.
Keçib dərələrdən, göy təpələrdən,
Gözdən itəcəyəm günün birində.
Gözün lal sükutla elə haraylar...
Bir sim qırılacaq ünümdə mənim.
Yüyürüb qarşımı kəsəcək çaylar
Dağlar dikələcək önümdə mənim.
Buludlar yanacaq bir təndir kimi,
Şimşəklər bir anda bollaşacaqdır.
Qırılıb tökülən bir kəndir kimi,
Yollar ayağıma dolaşacaqdır.
Dərələr susacaq suçlu, gileyli,
Bəlkə qınayacaq bulaqlar məni.
Oyansa qəlbimdə qayıtmaq meyli,
Söyüd bacı kimi qucaqlar məni.
Eh, sənin xəbərin yoxdu xəbərdən,
Çıxıb gedəcəyəm günün birində.
Keçib dərələrdən, göy təpələrdən,
Gözdən itəcəyəm günün birində”
Dedi daha mənə şeir yazma)
