Esma Nur
@Smnr_rn
Okul öncesi öğretmeni
48 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Reklam
"Bir ülkede suç varsa, o suçun ortağı sistemin kendisidir."
Jean-Jacques Rousseau
Dizilerde "racon" adı altında parlatılan caniler, oyunlarda birer sayıdan ibaret görülen canlar ve şiddeti karizmatik bir pelerin gibi çocukların omuzlarına giydiren bu kontrolsüz düzen artık acı meyvelerini veriyor. Kahramanmaraş’ta ve Urfa’da yaşananlar basit birer adli vaka değil; denetim mekanizmalarının boşluğundan sızan o sahte dünyanın, çocukların gerçekliğini yok etmesidir. Şiddet, ticari kaygılarla estetik bir ambalaj içinde sunuldukça ve bu çürümüş içerikler sistem tarafından filtrelenmedikçe; çocuklar hayatı bir senaryo, can almayı ise bir oyun sanmaya devam edecek. Kurgu bitti, gerçek hayat kan revan içinde! Caydırıcı denetimlerin yerini reyting hesapları aldığı sürece, bu karanlık tablo toplumun geleceğini yutmaya devam edecek.
İnandığımız Şeyin EnkazıDuygu ve Düşünce
İnsan bir zamanlar yüzlere bakarak inanırdı, şimdi yalnızca izlere tutunuyor; bir ses, bir bakış, bir cümle, varlık yerine geçiyor ve biz bir insana değil, bir yansımaya temas ettiğimizi çoğu zaman fark etmiyoruz. En büyük kırılma aldatılmak değil, gerçekliğin yer değiştirmesidir; biriyle karşılaştığımızı sanırken bir temsille konuşur, bir ruha dokunduğumuzu düşünürken bir kurguya anlam yükleriz. Bu yüzden acı kalpte değil, algıda başlar; insanlar terk edilmez, yanıltılır. Yalnızlık, “bir şey var” hissiyle “hiçbir şey yok” gerçeği arasındaki o belirsiz boşlukta büyür ve insan, orada kendi ihtiyacından bir figür yaratır. Bu bir duygu meselesi değil, bir inanç meselesidir; çünkü inanmaya aç kalan zihin, önüne çıkan her silueti hakikat sanır. En korkutucu olan da budur: olmayan şeylerin içimizde olan yaralar açabilmesi. Belki de bu yüzden bizi en çok “gerçek değildi” cümlesi sarsar;Çünkü kaybettiğimiz bir kişi değil, dokunduğumuzu sandığımız hakikattir; ve insan, bir hayalin değil, kendi inancının enkazında kalır.
İnsanın en büyük yanılgılarından biri de, iç dünyasının benzersiz olduğuna inanması. Çoğumuz aynı korkuların seri üretimiyiz: sevilmeme, yetersizlik, terk edilme. Psikoloji bu yüzden gerçek bir aynadır; sana özel oluşunu değil, sıradanlığını gösterir. Bu tokat gibi gerçeği kabul etmeden atılan her “iyileşme” adımı, sadece yeni bir makyajdır.
Gerçek olgunluk, kendine şefkat göstermekten önce kendine katlanabilmektir. Kusurunu romantikleştirmeden, travmanı kimlik yapmadan, acını vitrine koymadan… İnsan ancak kendine bahane üretmeyi bıraktığında büyür. Geri kalan her şey, modern dünyanın vicdanı rahatlatan masalıdır.
Reklam