songül çkr
@Snckrr
YÜREK YANGINIM
Bir kez tutuştum nicedir yanıyorum bu sevda yangınıyla
Kıvılcımlar bulutları eritti
Bu zindan şans mıdır? Azap mıdır?
Tüm ibrelerin hüznü gösterdiği gurbet gecelerinde
Mevsim bahar;
Koynumda filizlenen koca bir çöl var
Yinede gönlümü süsleyen kardelendi,
Yürek yangınım benim
Kanatlanıp semalardan süzüldün
Bir kanadında güneş diğerinde ay var
Kapkaranlık gecemi aydınlattı,
Sükun bulmaz yürek yangınım benim
O duruşun dağları eritiyor
Gül kokulu saçlarından baharlar yayılıyor
Küçücük bir bakışın acımı dindiriyor
Beni benden alıp sana esir etti YÜREK yangınım benim
Sensiz suya hasret bir çöle döndüm
Cilveleşen üveyikleri göremez oldum
Kurduğum hayaller bile ürküyor benden
Ne olur bir baksan razıyım,
Sönmesin yürek yangınım benim.
Abdurrahman Atabey
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Şükrü Erbaş – Senin Korkularını Benim İnceliğimi
Ayrılık ne biliyor musun?
Ne araya yolların girmesi,
ne kapanan kapılar,
ne yıldız kayması gecede,
ne ceplerde tren tarifesi,
ne de turna katarı gökte.
İnsanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık!
İpi kopmuş boncuklar gibi yollara döktüğü gözlerini,
birer damla düş kırıklığı olarak toplaması içine.
Ardında dünyalar ışıyan camlar dururken,
duvarlara dalıp dalıp gitmesi.
Türküsünü söylecek kimsesi kalmamak ayrılık.
Saçına rüzgar, sesine ışık düşürememek kimsenin.
Çiçekçilerden uzağa düşmesi insanın yolunun.
Güneşin bir ceza gibi doğması dünyaya.
İki adımdan biri insanın, sevincin kundakçısı,
hüznün arması ayrılık.
O küçük ölüm!
Usta dokunuşlarla bizi büyük ölüme hazırlayan.
Ayrılık, o köpüklü öpüşlerin ardından gidip ağzını yıkadığında başlamıştı.
Ben bulutları gösterirken,
‘bulmacanın beş harfli yemek sorusuna’ yanıt aramanla halkalanmış,
‘Aşkın şarabının ağzını açtım, yar yüzünden içti murt bende kaldı’
Ruh sonsuzdur, insan ise sürelidir. Bu süre içerisinde insanın yadsınamayacak bir görevi vardır.
Her insan kendi olması karşılığında topluma bir bedel öder. Az ya da çok ama mutlaka bir bedel… Kimse bedelsiz kendi olamaz. Bu bedel çoğu kez yalnızlıktır.
Murathan Mungan
Ve o zaman daha önce hiç bu kadar büyüğünü görmediğimi düşündüm: yalnızlığın.
