Stefan Zweig’in yıllar önce okuduğum satırları aklıma geldi. Uçakların icatı Zweig’in neslini çok heyecanlandırmış, dünyada savaşların sonunun geldiğine inandırmıştı. Uçaklar havada uçtuğuna göre sınır falan tanımazdı ki dolayısıyla sınırlar yok olacak barış gelecekti ama o nesil birkaç yıl sonra uçakların gökten bomba yağdırarak Avrupa’yı yıktığını görmenin şokunu yaşamıştı. Entelektüel iyimserliğe karşı, politik gerçek.
Yazıyla insan hayatı arasındaki garip ilişkiyi düşündüm. Yazı doğal bir şey değildi icat edilmişti yani uçmak gibi o da doğamızda yoktu. Bu yüzden uçmaktan nasıl korkuyorsak yazıdan da korkuyorduk
“Her iktidar adam öldürür mü”
“Evet iktidar zülüm demektir hele denetlenemeyen iktidar”
“Peki iyi insanlar iktidara gelirse?”
“Öyle şey olmaz”
“Neden?”
Acı bir gülümsemeyle açıkladı:
“İyi İnsanla iktidara gelemez gelse bile iktidar onu bozar zalim yapar.”