Ama hiç kimse ne başkasına ne kendine, hiçliğin içinde deli edene kadar o şeyin etrafında dönen hep aynı düşüncelerin insanı içten içe nasıl yitip bitirdiğini açıklayamaz, anlatamaz.
Anlaşılan beynimiz, ruh için rahatsız edici ve tehlikeli olabilecekleri kendiliğinden devre dışı bırakıp düzenleyen güçlere sahip, çünkü ne zaman dönüp hücremde geçen zamanı düşünmek istesem bir anda beynimin ışıkları sönüyordu.
Ama düşünceler bile her ne kadar temelsiz görünse de bir dayanak noktasına ihtiyaç duyar, yoksa onlar da döne döne ve mantıksızca kendi etrafında uçuşmaya başlar; onlar da hiçliği kaldıramıyorlar.