SB
@Snrbz
I'm the sheep that got lost, Madre.
Ruhun maddeden ayrılabileceği konusunda bir dayanağımız yok. Çünkü belki de ruhun kendisi maddi atomların bir toplamıdır.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Seni seviyordum, diye düşündü Antal, seni hiç eleştirmeden, bir daha asla sevemeyecek, sevmek istemeyecek kadar sevdim. Ben sana aittim ama sen benim değildin; kollarımın arasındayken bile benden uzaksın. Bazı geceler seni sarsarak uyandırıp parolayı zorla ağzından almak, sana kavuşmak için nereye gitmem gerektiğini nihayet söyletmek gelirdi içimden. Senin bir bencilden başka bir şey olmadığını, kendini ancak işini aksatmayacak ölçüde verdiğini anladığımda umutsuzluğumun olanca gücüyle hıçkıra hıçkıra ağladım. Ama sen hıçkırıklarımı duymadın; duymuş olsaydın bile bunun bir düş olduğunu sanırdın, zira beni sayar ve severdin ve sana göre bir erkeğin ağlamaması gerekir.
Bir şeyler ebediyen son bulur, yeni ve belki daha zorlu bir hayat başlar...
Önümde bir uçurum açılıyor, içine düşmek için yanlış bir adım atmam yeterli. Oysa ben yaşamak istiyorum. En azından yaşamak istediğimi sanıyorum!
Sonunda camın öteki tarafında olup bitenlere bakmaz oldu. Kendisi ve anıları dışında hiçbir şey ilgilendirmiyordu onu artık.