İnsan neyin fakiriyse, onun zenginiymiş gibi davranıyor;
Yoksun kaldığı her duyguyu, ihtişamla sahneliyor.
Sevgiye açken, en büyük aşıkları küçümsüyor;
Güven nedir bilmezken, sadakat üstüne nutuklar atıyor.
Kendi yoksulluğuna perdeler çekerken,
Başkalarının çıplaklığını teşhir ediyor.
Bir yanıyla kendini kandırıyor,
Diğer yanıyla dünyanın gözlerini