Acı çekmek , doğası mutluluk olan gerçek doğamızın göz ardı edilmesinin veya unutulmasının kaçınılmaz bir sonucudur.
Mutluluk farkındalığın doğasıdır, acı çekmek ise egonun faaliyetidir.
Tüm psikolojik acılar bu görünüşte ayrı(k) benlik veya ego adına gerçekleşir.
Bu sınırsız farkındalığın isimsiz , şekilsiz gerçekliğinin bir isim ve form edinmek için ödediği bedeldir.
Ayrı(k) benlik veya ego bir yanılsama olmasına rağmen , kendi perspektifinden bakıldığında çok gerçekmiş gibi görünür ve bu oranda acı çeker.
Genellikle aydınlanma olarak adlandırılan şey, basitçe kendiniz hakkındaki cehaletinizin ortadan kalkması ve deneyim tarafından her hangi bir şekilde nitelendirilmeden önce kendinizi esasen olduğunuz haliyle net bir şekilde görmenizdir.
Gerekli olan tek şey, deneyimin içeriğinden büyülenmekten veya bu içerikte kaybolmaktan vazgeçmek ve özümüze dönmektir.
…
Bu gerçekten yeni bir çaba değil, çabanın gevşetilmesidir.